Kubinka… tot enkele jaren geleden was het echt niet gemakkelijk voor niet-Russen om er binnen te geraken. Het was oorspronkelijk een oefen- en testruimte voor de gepantserde afdelingen van het Rode Leger. Je moest toestemming verkrijgen van het Ministerie van Defensie om binnen te mogen. Maar gelukkig is dat tegenwoordig anders: de toegang is vrij en je mag zelfs fotograferen (mits niet voor professionele doeleinden, in dat geval dien je wel van te voren toestemming aan te vragen).
Het is wel nog niet gemakkelijk om deze site te bereiken (zie mijn vorige artikel Park Patriot – Ruslandreis juni 2018 deel II waarin ik onze reis-perikelen beschreef) maar eenmaal bij de ingang van dit museum is het geen enkele moeite meer. Na het betalen van een 500 Roebel mag je binnen.
Je passeert eerst een kleine kapel en een monument van granaathulzen waarmee de Russen hun gesneuvelde soldaten herdenken.
Tot enkele jaren geleden stond er tegenover een mooie line-up van Russische tanks (waaronder de KV-2) maar die zijn nu verplaatst en zien we daar gewoon een lege plek. Ik ben benieuwd wat ervoor in de plaats gaat komen.
(foto van de website http://www.mbtvt.ru/about/history-of-the-museum, je ziet de oude line-up nog staan tegenover het monument/de kapel)
Het museum is verdeeld over verschillende barakken die per onderwerp zijn gevuld: oudste tanks, Russische tanks en Duitse Tanks aan de linkerkant, de andere buitenlandse tanks rechts- maar allemaal tot en met de periode van de Koude Oorlog. Moderne tanks staan er niet, daarvoor wil je andere sites bezoeken zoals Patriot Park zelf.
De eerste barak links… de oudste tanks. Hier staan enkele omaatjes, waaronder de BA-27M en de T-18:
Een simulator voor het leren besturen van een tank, Russische stijl. Bedoeling is om vertrouwd te geraken met de instrumenten:
Een deel van de collectie is verhuisd naar Partiot Park en dus staan er veel lege plekken in de barakken. Men heeft geprobeerd deze op te vullen door o.a. wat over het dagelijks leven van de soldaten te tonen. Een veldkeuken bijvoorbeeld, en een eettent:
Op naar de hal met de Russische tanks, buiten staat er eentje op wacht:
En binnen, de line-up:
En hier komen we aan het werkpaardje van het Rode Leger: de T-34 ! Deze medium tank was de meest geproduceerde van heel de Tweede Wereldoorlog. Michail I. Kosjkin ontwierp deze tank omdat hij vond dat je niet alleen zware tanks moest hebben maar ook lichtere, maar wel goed bepantserde en dus mobiele, tanks die zich beter over het slagveld konden bewegen en toch bescherming boden aan bemanning en ondersteuning aan infanterie. De legerleiding zag eerst weinig in dit ontwerp (de T-32) maar Stalin luisterde naar hoge officieren die in de Spaanse Burgeroorlog ervaring ten velde hadden opgedaan en “suggereerde” na tests in Kubinka in augustus 1939 aan de legerleiding dat het een goed idee zou zijn om deze tank toch verder te ontwikkelen. Kosjkin wou niet dat generaal Kliment Vorosjilov als defensieminister zijn initialen aan deze tank ging geven en noemde ze snel de T-34 (naar het “Plan 1934” voor verdere mechanisering). Over deze tank heb ik geschreven in mijn eerdere artikels over het T-34 museum (hier en hier).
De T-34/85 heeft een krachtiger kanon en werd een nog groter succes op het slagveld:
Dis is een van de motoren van de T-34,n de B-2-34:
Verder staat er een overzicht van verschillende rupsbandtypes en verschillende soorten wielen:
Verderop staat er een T-44:
En vervolgens komen we bij de tankjagers terecht. Hier is een SU-101:
De afkorting SU, in het Russisch geschreven als СУ, staat trouwens voor Samokhodnaya Ustanovka (zelfrijdende affuit). Het probleem is dat de Russen eigenlijk geen onderscheid maakten tussen tankjagers en artillerie, voor hen was dit gewoon een mobiel platform voor een zwaar stuk geschut.
En hier is een SU-122-54. Er dient opgemerkt geworden dat de SU-122 een T-34-chassis gebruikt:
Dan een buitenbeentje met 2 lopen. Het is een ZSU-57-2 waarbij de afkorting ZSU staat voor Zenitnaya Samokhodnaya Ustanovka (Russian: Зенитная Самоходная Установка). Dit is een mobiel luchtafweerschut !! De 57 staat voor het kaliber, de 2 voor het aantal lopen. De Russen noemen dit schatje onofficieel “Sparka” (de naam zou verwijzen naar de 2 lopen). Het werd in 1955 in dienst genomen maar werd nooit populair bij de strijdkrachten en ze werd dan ook begin jaren ’70 vervangen door de ZSU-23-4s.
Een aloud spreekwoord luidt: “beter een kleine die steigert dan een grote die weigert”. Had men dat soms in gedachten toen dit beestje werd ontworpen ?
Het is de Object 483, een experimentele versie van de T-54 met een ATO-1 vlammenwerper uit 1959.
Zo komen we al bij de meer moderne tanks: de IT-1, T-64A en T-64AK en de “pannekoek” Object 775, T-72AB en Object 787…
Eenmaal terug buiten kom je ook daar rondslingerend moois tegen:
Dan de volgende barak in, hier moest ik toch eventjes stilstaan in blije verwondering: zoveel moois !!!
Een kleine uitleg over de Russische uniformen:
En vervolgens een paar prachtige kolossen, de SU-14-2 en de SU-100Y:
Ook de rest van deze barak is een fraaie uitstalling van metalen bedreiging… Ik vind dit altijd zo mooi, alsof ze een erehaag vormen voor hun bezoekers ! (Overigens, de witharige dame die jullie op verschillende foto’s zien ? Mijn moedertje die in 1943 geboren is, dol is op reizen en interesse heeft voor militaire geschiedenis. Ze speelt zelfs World of Tanks…)
Dan mijn dikke kameraad, de SU-152:
En een ongewoon buitenbeentje, de tank die ook wel “de vliegende schotel” wordt genoemd en die op 4 (!) rupsbanden rijdt: de Object 279 Kotin.
Dit prototype van een superzware tank werd ontworpen door ingenieur L. Troyanov en gebouwd in 1957. De romp was zo ontworpen dat ze bestand moest zijn tegen een kernexplosie en de 4 rupsbanden moesten het in staat stellen om zowat elk terrein te kunnen overwinnen. De twee balken waarop de tank rust tussen de rupsbanden in zijn hol en worden als brandstoftanks gebruikt. Helaas stopte de Sovjet-Unie in de jaren ’60 met het produceren en inzetten van zware tanks en de rupsbanden bleken toch niet zo denderend te werken in moerassig terrein èn duur/ingewikkeld in onderhoud, dus werd er niet overgegaan tot productie en is het bij dit ene prototype gebleven.
Hier toch nog een zware jongen: de IS-7:
En mijn dikke kameraad, de ISU-152. Zijn bijnaam was Зверобой (zveroboy oftewel Beestendoder) want deze mobiele artillerie moest de zware Duitse tanks zoals de Tiger en Panther aanpakken. Het chassis is die van de KV-1S (daarom dat het oorspronkelijk ook de naam KV-14 droeg) en er bestaan verschillende versies van (met o.a. chassis van IS-1 en IS-2). De massaproductie eindigde in 1947 maar ze werden nog tot in de jaren ’70 gebruikt:
Buiten kom je dan weer dit tegen:
En dan de barak die mijn grootste interesse had: die van de Duitse tanks. Helaas zijn er ook hier verschillende exemplaren naar Patriot Park versleept, maar er staat nog genoeg om je hart bij te verwarmen. En lege plekken werden opgevuld met schroot (waaronder een totaal verroeste T-34 en een vliegtuigwrak…)
Bij binnenkomst wordt je direct getrakteerd op de Minenraumer:
Er is ook een bord om duidelijk te maken dat, ja, de Maus in deze barak staat ! “Helemaal achteraan, achter de Karlgerät…”
Vermoedelijk was het personeel het beu om steeds opnieuw verontruste toeristen gerust te moeten stellen en hun eeuwig herhaalde vraag te beantwoorden, “ja de Maus is hier wel degelijk, loop maar door naar achter, daar staat-ie, ja, achter die grote zwarte machine…” In het Russisch welteverstaan, ik moet de eerste Rus nog tegenkomen die daar werkt en Engels spreekt. Maar het personeel is ondanks alles (want militair) toch vriendelijk en behulpzaam !
Ook stuiten we aan de ingang op een Renault FT-17-tje ! Naar ik vermoed was dit buitgemaakt op de Fransen door de Duitsers, en daarna buitgemaakt op de Duitsers door de Russen. Hoe het lot iemand ergens brengen kan !
Een Panzer Kampfwagen III:
En vervolgens een Stug 40 Ausführung G:
Mijn grote liefde, de Hetzer ! En in zo’n blits jasje zeg…
Daarnaast een VK 3001 (H) en een SAU Waffenträger (voor zover ik de Russische tekst kon ontcijferen):
En dan een Panzer Kampfwagen V oftewel de Panther:
Aan het einde van de barak staat het grote zwarte monster waar je niet naast kunt kijken: de Karlgerät met naam “Adam” (hoewel dit niet de oorspronkelijke Adam was maar eerder de 6de met naam Ziu, de Russen hebben de naam veranderd):
En daarachter dan de tank waar wij duizenden kilometers voor gereisd hebben. De grootste tank ooit gebouwd, de Panzer Kampfwagen VIII “Maus”.
Er werden slechts 2 prototypes gebouwd, eentje volledig en eentje zonder koepel. De volledige werd geëvacueerd doch door de Russische troepen ingehaald, waarop de bemanning probeerde de tank onklaar te maken. Dit vernielde het chassis ervan. De Russen hebben ook de tweede in bezit gekregen en plaatsten de koepel van de eerste op dit chassis. Dat is de tank die je nu kunt zien in Kubinka. Van binnen is ze echter leeg, helaas.
Net als de eerste keer toen we dit museum bezochten hebben we de tijd die je nodig had om de collecties te bekijken serieus onderschat. Het was al sluitingsuur toen we de Maus vaarwel zeiden. Daardoor hadden we helaas geen tijd om de twee laatste barakken te gaan bezichtigen waar de tanks van andere naties vertoeven (VS, GB, FR, CZ, IT, JP, enzovoort).
Hoe geraak je er ?
Kubinka is een dorpje dat met de trein vanuit Moskou te bereiken is. Helaas ligt het treinstation niet in de buurt van de musea Patriot Park en Kubinka Tank Museum (het is meer dan een uur te voet, proefondervindelijk bewezen…). De twee musea liggen 12 km uit elkaar. Je neemt dus het beste een auto ! (Tenzij je vloeiend Russisch spreekt, dan is een taxi bij het treinstation een optie…) Wij namen deze keer gewoon een taxi vanuit Moskou en spraken een globaal bedrag af met de chauffeur waarvoor hij ons de hele dag rondreed. Met 4 waren we 10.000 Roebel kwijt (en dat was mèt fooi). Alle info over hoe er te geraken en de prijzen vind je hier.
World of Tanks in het Nederlands 