Park Patriot – Ruslandreis juni 2018 deel II

Kubinka. De naam van dit slaperige Russische dorpje doet menig tankliefhebbend hartje sneller kloppen. We willen allemaal eens naar Kubinka afreizen, om er de tanks te gaan bezichtigen in het militaire museum aldaar…
Edoch, ook in Rusland staat de tijd niet stil en de autoriteiten besloten dat er een moderner museum moest komen, de militairen droomden van een groots opgezet recruteringscentrum, de plaatselijke bevolking hoopte op meer werkgelegenheid. En dus kwamen de commissies en werkgroepen met een megalomaan idee op de proppen: Park Patriot. In 2014 werd er gestart met de aanleg, tijdens de zomer van 2016 verhuisde een deel van de collectie tanks van het oorspronkelijke tank museum (verschillende voertuigen uit WO II) naar hun nieuwe barakken ter plekke.

Om te beginnen: Park Patriot is groot.

Ik zal het nog eens herhalen: het is een groot terrein. Rusland is een groot land en om al haar strijdkrachten van hun beste zijde te laten zien is er dan ook een groot gebied nodig om ermee te pronken. Niet voor niets wordt het ook wel het “Militaire Disneyland” genoemd. Onze taxichauffeur, zelf trotse veteraan van de strijdkrachten, had de grootste moeite om er zijn weg te vinden. Er is namelijk niet 1 ingang, er zijn er verschillende. En de bewegwijzering is, om de waarheid te zeggen, nogal sporadisch en moeilijk te ontcijferen. Maar het mocht de pret niet drukken want we vinden toch altijd onze weg.

Dan maar uiteindelijk de “hoofdingang” geprobeerd. Die herkenden we nog van ons vorige bezoek begin mei 2016 toen het leger, in samenwerking met Wargaming, er een feestje hield ter gelegenheid van Victory Day. Daar hoopten we uit te vinden waar we heen moesten om de tanks te bekijken. Er stonden binnen enkele oudere voertuigen opgesteld, om de eetlust aan te wakkeren geloof ik.

Een kar met snelvuurgeweren dat door paarden werd getrokken:

Een oude regimentsvlag:

Wanneer je “Studebaker” zegt, bedoelde je dan deze kar ?

Of deze Harley Davidson voor de liefhebber ?

Hier is een overzicht van het hele park. Ik heb een gele pijl gezet waar ik vermoed dat de ingang van de barakken was (rechts op de foto), ook leuk dat het verkeer op het hele terrein enkelrichting is dus wanneer je verkeerd gereden hebt mag je helemaal terug rond gaan…

Dit is een herkenningspunt, de barakken met de oude tanks staan bij deze pijlers met vliegtuig en raket:

Hoera ! Ik heb een toegangsticket:

Enkele van de dingen die je bij de ingang ziet:

Deze Tiger II oftewel Königstiger werd gevangengenomen op 13/8/1944.

Oh hallo ISU-152… en IS-100 !

Hier staat het grof geschut aan Tankjagers gebroederlijk naast elkaar: Nashorn, Jagdtiger, Jagdpanter en Sturmtiger…

Om je een idee te geven van de grootte van dit kanon, ik ben 1m58 !

Aan de andere kant staan Russische tanks opgelijnd. Natuurlijk eerst Rusland’s Trots: de T34-85.

De SU-76M:

Een overzichtje van Dappere Vrouwen, want aan Russische zijde vochten heel wat dames:

Let speciaal op de dame rechtsboven: het is Mariya Vasilyevna Oktyabrskaya, bekend van de tank “Боевая подруга” ( in het Nederlands “Vechtend Vriendinnetje”). Haar verhaal is extra tragisch want toen haar echtgenoot in 1941 sneuvelde verkocht ze al haar bezittingen en vroeg slechts twee dingen: 1. “koop er een tank mee” en 2. “ik zal ze besturen”. Het werd een T-34 en ze bleef ermee doorknokken tot ze op 17 januari 1944 tijdens een hevige strijd de rupsbanden van haar tank trachtte te repareren en daarbij ernstig gewond raakte door granaatscherven in het hoofd. Ze overleed op 15 maart 1944. Moge ze rusten in vrede, verenigd met haar echtgenoot.

Russische tankjagers op rij:

En aan het einde ervan: Katjoesja !!

Dit werd ook wel het Stalinorgel genoemd. 16 raketten konden er in 1 keer mee afgevuurd worden en de Duitsers hadden er een grondig respect voor. Zij ontwierpen daarop hun eigen “Nebelwerfer”, maar de Katjoesja bleef hèt iconische wapen waarmee de Russen de fronten bestookten.

In de volgende zaal staan er 2 vijanden oog in oog. Aan de ene kant de Tiger:

Aan de andere kant de KV-85:

In deze barak staan er een paar markante voertuigen. Allereerst de Sturmpanzer IV “Brummbär”:

Maar dan wordt het nogal bizar. Eerst en Schwere Ladungsträger Borgward B IV. Dit was een radiobestuurd voertuigje met springlading om vanop afstand tot ontploffing te brengen. De Duitsers probeerden 3 types uit, naast deze die de grootste was had je ook de iets kleinere Springer en de bekendste van de drie, de nog kleinere Goliath. Leuk om te ontdekken dat de Russen er enkele van hebben liggen:

De Goliath E-Motor en de Goliath V-Motor:

En dit bizarre ding, een Kugelpanzer:

Dit is een extreem zeldzaam tankje waarover er verder nauwelijks iets bekend is. Het heeft jarenlang in het Kubinka Tank Museum verborgen gestaan achter een Tiger.

In een andere barak vinden we deze Panzer Kampfwagen J Ausführung F:

Daarnaast dan toch een Nebelwerfer:

Dit  gevaarte maakte een enorm lawaai, vergeleken met de Russische tegenhanger.

En tot slot een prachtige Panzerjäger Tiger(P), ook bekend als de Ferdinand (naar de ontwerper Ferdinand Porsche) maar later de Elefant genoemd.

Aan de overkant een kwieke Amerikaan: de M4 Sherman.

Daarnaast de SU-57 (T48), een nogal bizarre opstelling:

Een British Ordnance QF 6 pounder (57 mm kanon) gemonteerd op een M3 Half Track door de Amerikaanse firma Diamond T. De Russen noemden het de SU-57 (Samokhodnaya ustanovka 57).

Vervolgens de SU-122:

En hier is de KV-85 weer, met munitievoorraadje – want je weet maar nooit met die Duitsers:

In de volgende zaal wordt Dmitry Fyodorovich Lavrinenko geëerd. Deze Zoon van Kuban-Kozakken was een tank-aas die helaas een veel te korte carrière kende.

Op amper 2,5 maanden tijd slaagde hij er toch in om 52 vijandelijke tanks uit te schakelen. Op 18 december 1941 in het dorpje Goryuny, toen hij zijn 52ste tank had vernietigd, verliet Lavrinenko zijn T-34/75 om deze overwinning bij de Brigade-commandant te gaan melden. Net op dat moment namen de Duitse troepen het dorp zwaar onder vuur en Lavrinenko stierf door een mortiergranaatscherf.

Bij deze T-34 staat er ook een borstbeeld van de ontwerper Mikhail Ilyich Koshkin die deze tank ontwierp. Hij stierf echter op 26 september 1940 aan een longontsteking, opgelopen tijdens de legendarische maar gruwelijke testrit van +/- 2000 km om de betrouwbaarheid en degelijkheid van de T-34 (toen prototypes A-20 en A-32) te bewijzen aan de legerleiding. De rit liep van Kharkov via Moskou naar de Mannerheimlinie en terug naar Kharkov via Minsk en Kiev in één trok door op enkele dagen tijd in april en mei 1940.

In deze zaal staan er poppen in uniform bij de tanks, een interessant detail dat het voor de toeschouwer aanschouwelijker maakt hoe krap het binnenin voor de bemanning moet zijn geweest. Dames en Heren, wij presenteren U: de lichte tank T-60. De pop is groter !

Daarnaast de tank die door zovelen verafschuwd wordt als Lelijkste Tank Ooit, de M3 General Lee:

De M5A1 en de MK II Mathilda mogen ook niet ontbreken:

Nu vraagt U zich waarschijnlijk af, wat doen die Amerikaanse en Britse tanks in Rusland ? Wel… De geallieerden zagen snel in dat de Sovjet-Unie in snelheid genomen was door de Duitse verraderlijkheid (Hitler en Stalin hadden immers een niet-aanvalsverdrag gesloten). Stalin’s massale zuiveringsacties die onder andere de legertop decimeerden hadden tevens als gevolg dat de Sovjets zwaar achterop liepen qua wapenontwikkeling en -productie. Dus besloten de Amerikanen (en de Britten) om hen een handje te helpen en verscheepten het nodige materiaal en instructeurs om ze te leren gebruiken. De Leen- en Pachtwet (Lend-Lease Act) stelde de Amerikaanse overheid in staat om vanaf 11 maart 1941 materiële steun met oorlogsmateriaal te verlenen aan Groot-Brittannië en dit werd uitgebreid naar andere landen toe, zoals de USSR (Unie der Socialistische Sovjet Republieken). Roosevelt noemde de VS zelfs “Het Arsenaal van de Democratie” en in een van zijn toespraken daarover vergeleek hij het eens met een tuinslang van 15 $ uitlenen aan een buurman wiens huis in brand staat: “Ik ga dan niet mekkeren over die 15 $, geef me die slang gewoon terug wanneer de brand is geblust”. De overeenkomst was dat de geallieerden het materiaal konden gebruiken tot het kon teruggegeven worden of vernield was. Hierdoor werden er heel wat Amerikaanse en Britse tanks “uitgeleend” aan Rusland. (Niet alleen oorlogsmateriaal, ook bijvoorbeeld telefoonkabels, aluminium, etenswaren in blik en kleding werden gul aan de Russen geleverd. En tegen 1945 bestond een derde van alle Russische vrachtwagens uit Amerikaanse voertuigen !) Stalin zelf moest toegeven dat ze het niet zonder deze hulp gered hadden.

Verder staat er aan de overkant dit kleine tankje, de Fiat Ansaldo CV-35…

Vervolgens een Stug 33 B:

En de Panzer Kampfwagen IV:

Op naar de volgende zaal… hee, een Valentine II !

Daar schuin tegenover staat een Renault UE, door de Duitsers ingezet na veroverd te zijn geweest op de Fransen:

Met daarnaast een Panzer Kampfwagen I…

Mijn echtgenoot, speler SpouseofChaos, bekijkt de BT-2 wat nader, hij was geïnteresseerd in de Christie-ophanging :

John Walters Christie was een Amerikaanse ingenieur die het probleem van de klassieke rupsbandophanging (die vaak stuk ging omdat er niet veel ruimte was voor de veren om te bewegen) oploste met een haakse overbrenging. De wielen konden ook zonder rupsband rijden, daarom dat er rubber om zat, dit spaarde de wegen en maakte de tanks sneller. Je ziet op de foto heel goed het voor dit type van ophanging karakteristieke doorzakken van de rupsband (de “banaan”). De BT-2 werd doorontwikkeld naar de T-34 maar dan zonder de Christie-ophanging omdat die eigenlijk iets te ingewikkeld werd bevonden. Hoewel sommige Sovjet-fabrieken door rubberschaarste tijdens WO II gedwongen waren om T-34’s te bouwen met metalen randen om de wielen werden de meeste T-34’s toch geproduceerd met rubberen randen om de wielen.
Christie’s idee dat tanks licht en wendbaar dienden te zijn botste op de visie van de legerleidingen uit die tijd dat men eerder mobiele bunkers nodig had. De schuine voorplaten die een betere bescherming boden terwijl het gewicht toch lager bleef werden wel met plezier overgenomen in de nieuwe tankontwerpen. Hij stierf op 11 december 1944 op 78-jarige leeftijd, na jaren van frustratie omdat de Amerikaanse militaire top steeds zijn tankontwerpen bleef afwijzen maar wel zijn verbeteringen doorvoerden in hun eigen ontwerpen.

Oh kijk eens, een T-37 A, een amfibie-tankje dat in 1932 het levenslicht zag. Helaas zijn de meeste verloren gegaan tijdens WO II dus je ziet ze niet vaak meer. Werden eerst ingezet in Polen en Finland, daarna over het hele front, om uiteindelijk voor trainingsdoeleinden en defensieve posities ingezet te worden.

En dan een T-26, een exacte kopie van de Britse Vickers 6-ton die eerst in de Spaanse Burgeroorlog werd ingezet en tot eind 1941 vormden zij de hoofdmoot van het Russische tankleger. Een bijzonder veelzijdig beestje dat over de hele wereld in heel wat oorlogen heeft meegeknokt.

En de Renault R-35, buitgemaakt en gebruikt door de Duitsers na de capitulatie van Frankrijk:

En zo kwamen we aan het eind van deze tentoonstelling en kwamen terug uit aan de ingang. Daar staan deze twee jongens op wacht: de ACU-57 en de ACU-76…

In een van de barakken aan de andere kant van de ingang, met andere exposities, stond nog deze opengewerkte UDS-166 ter lering ende vermaak:

En verderop nog een BMP 2 ! Een tweede-generatie infanterie-amfibievoertuig uit de jaren ’80.

Wanneer je zo groot bent als ik, dan ziet deze tank er zo uit:

En tot slot nog een T-80BV…

De andere exposities in deze barakken gingen over het moderne Russische leger maar waren vooral gericht op het enthousiast maken van de kindjes voor een militaire carrière, getuige de talloze simulators en spelletjes die er ter beschikking staan.

Helaas, nu waren de tanks op. Wilden we meer oudere tanks gaan bekijken dan moesten we naar de oude site van het Tank Museum Kubinka gaan, zo’n 12 km verderop. Park Patriot heeft ook nog een collectie moderne tanks, vliegtuigen, helikopters en meer van dat fraais maar we hadden er eenvoudigweg geen tijd voor. De taxi wachtte op ons en we stoven weg, op naar de Maus en konsoorten !!!

Hier eindigt deel II van mijn verslag. Volgend deel: het Tank Museum van Kubinka.

Hoe er geraken ?

Op de eerste twee websites hieronder staat er uitleg over het vervoer dat mogelijk is en je kunt het eerlijk gezegd ook googlen: ik heb op het internet verschillende verwijzingen gevonden voor begeleide uitstapjes naar Patriot Park en Tank Museum Kubinka. Dus het is niet noodzakelijk om het op onze (meest goedkope) manier te doen door een bevriende Moskoviet te vragen mee te gaan als gids/tolk en een taxi voor een dag af te huren (indien je het goed onderhandelt hoeft de taxi niet duurder te zijn dan 10.000 roebel).

Meer informatie:

Wat meer uitleg over het museum-complex: http://tankmuseum.ru/kubinka-patriot-park-moscow-russia/

Website van de jaarlijkse expositie door het leger op Park Patriot, met de naam Army2018 voor dit jaar: http://www.rusarmyexpo.com/

Website met enorm veel foto’s van de collecties van Park Patriot: https://www.vitalykuzmin.net/Military/Park-Patriot/