T-34 History Museum in Rusland deel 2

Dit is het tweede deel van het artikel over het T-34 museum bezocht door uw redactrice HouseofChaos op 30 april 2016.

Adres: Sholokhovo Village 89A, 141052 Marfino Post Office, Mytischi District, Moscow Region, Russia.
Het museum is gevestigd aan de 37ste km van de  Dmitrovskoye snelweg. Hun website in het Engels is hier: http://www.museum-t-34.ru/en/index.php

Elke jongeman die tankbestuurder wou worden moest natuurlijk eerst een opleiding volgen. Het leger moest in zeer korte tijd met slechts beperkte middelen zeer veel mannen opleiden en dus begon het in veel gevallen op een redelijk primitief niveau… met mock-ups die niet meer waren dan een zeteltje, pedalen en besturingshendels. Hiermee moesten deze jongemannen leren om een machine van zo’n 26 ton te besturen. We kunnen aannemen dat hun eerste echte rit nogal een belevenis moet zijn geweest.

Leden van een tankbemanning dienden uit noodzaak van kleine gestalte te zijn. Om je een idee te geven van hoe weinig ruimte een tankbestuurder tot zijn beschikking had heeft het museum deze opstelling ter beschikking. Uw reporter paste erin met haar 1m58. Net. Haar echtgenoot, met zijn 1m83, niet.

Nota bene: de tekst van de sticker ? “Familie Reizen”. 🙂

(Wist je trouwens dat de uitvinder van het bekendste machinegeweer ter wereld ook een tankbestuurder was ?)

De uniformen en wapens van de bemanningen:

Het museum toont niet alleen verschillende kleine exposities over het dagelijkse leven van de tankista’s maar ook over mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de productie en verdere ontwikkeling van de T-34 tanks. Wie er echter uit sprong voor mij persoonlijk was een van de weinige vrouwen in deze tentoonstelling: kolonel Lyudmila Kalinina (8/9/1915). Wij hadden niet alleen een geboortemaand gemeen maar ook een hobby: motorrijden.

Zij was getrouwd met kolonel Boris Pavlovich Kalinin (1910 – 1991). Beiden dienden in de gepantserde troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij studeerde van 1934 tot 1939 aan een militaire academie (in een tijd waarin vrouwen actief daaruit geweerd werden) en daarna werd bestuurster/mechanica van een T-40 met volledige vrouwelijke bemanning onder leiding van Paulina Volodina, die zich in een zware testrit tegen 7 andere bemanningen moest bewijzen. Daarmee behaalde ze haar eerste van vele medailles: “uitmuntend tankbestuurder”. Ze trouwde in 1940 maar in juni 1941 werden zij en haar echtgenoot door de oorlog gescheiden, zij werd als ingenieur 3de rang door Generaal Shtevneva, commandant van de gemechaniseerde en gepantserde strijdkrachten, aan het hoofd gesteld van de afdeling evacuatie en reparatie van het Zuidelijke Front terwijl haar echtgenoot eerst ging strijden aan het Westelijke Front. Enkele maanden later bracht het lot hen echter terug bijeen en ze bleven samen tijdens de rest van de oorlog, vooral aan het Noord-Kaukasisch Front.

Foto eigendom van T-34 Tank Museum.

Lyudmila steeg gestaag in rang en kreeg steeds meer mensen onder haar leiding. Menigeen verbaasde zich over de enorme “machine” die zij had opgebouwd, met meer dan 1000 mannen onder haar bevel, en dat minstens 3000 tanks terug in de strijd bracht – niet vanuit de één of andere veilige fabriek in het achterland maar aan het front ! Zij verplaatste zich daarvoor graag in een T-40.
Aan het einde van haar carrière zwaaide ze af met de rang van kolonel en had 5 Ordes en 23 medailles op haar borst prijken waaronder “Dienst in Strijd”. Op 9 september 2000 gaf Wladimir Poetin haar er nog eentje bovenop: de “Orde van Verdienste”. Op haar 88ste heeft ze nog eens een keertje haar eigen persoonlijke T-40 (in het Kubinka Tank Museum) bestuurd. Ze is 95 geworden.

We verlaten de gelijkvloers om via een trappenhal met een prachtig schilderij van de schilder Eugene Kareev de eerste verdieping te bereiken.

Eerste Verdieping

Deze verdieping is vooral gewijd aan het tegenhouden van de Duitse troepen bij het dorpje Lobnya tijdens de winter van 1941 en de internationale betrekkingen waarin deze tank na de oorlog werd ingezet, alsmede een verzameling souvenirs en gedenktekens.
Het eerste wat je ziet bij het bovenkomen is dan ook een bescheiden maar prachtig diorama van de slag bij Lobnya:

Onze gids verdween eventjes achter een deur en daarna begon er uit luidsprekers kanonnenvuur, muziek en een stem te komen, lampen gingen aan en uit, er volgde een kleine evocatie over wat er toen gebeurde maar omdat het in het Russisch was bleek het wat moeilijk voor ons om te volgen. Het was in ieder geval toch indrukwekkend…

Het verhaal: Hitler en zijn generaals wisten niets van het bestaan van de nieuwe Russische tanks en toen bij de inval in Rusland een KV en een T-34 waren gevangen genomen schrok Hitler enorm van hun kracht. Hij gaf het bevel – tegen de raad van zijn generaals in – aan Heinz Guderian en diens 2de Tankgroep om in plaats van Moskou naar Kharkov door te stoten waar volgens intel de T-34 tanks geproduceerd werden. Pas toen de herfst al ingetreden was veranderde hij van gedachten en stuurde Guderian terug op Moskou aan maar het was al te laat. De Russen hadden de tijd gekregen om zich te herpakken en de verdediging van Moskou te organiseren. En toen kwam Generaal Winter meespelen.
De Duitse opmars werd gehinderd door een zeer regenachtige herfst en een vroege inval van de winter, maar ook logistieke problemen: de spoorwegen hadden een andere maat waardoor Duitse ingenieurs zich genoodzaakt zagen om de spoorlijnen opnieuw aan te leggen, de locomotieven leden zwaar onder de vriestemperaturen (bevroren watertanks !)  en aanvallen van partisanen, en toen begon op 5 december 1941 het tegenoffensief van Georgi Zhukov. Verse troepen uit SIberië en het Verre Oosten werden voorafgegaan door T-34s en Katyusha raketwerpers.  De Duitse troepen werden tot staan gebracht bij het dorp Lobnya en moesten zich voortaan terug trekken. Een maand en 600.000 Russische doden later (aan Duitse zijde “slechts” 250.000) was Moskou gered en werd nooit meer bedreigd.

De herinneringsmedaille die voor de verdediging van Moskou werd geslagen vertoont terecht een T-34 omdat deze tank de belangrijkste bijdrage had verricht.Het museum ligt trouwens bij het kruispunt vanwaar op 6 december 1941 de T-34s op weg gingen om Lobnya en Belyy Rast te ontzetten en het offensief van de Duitsers stopten. Een belangrijke rol werd hierbij gespeeld door Luitenant Dmitry Fyodorovich Lavrinenko, wiens T-34/76 uiteindelijk 52 vijandelijke tanks onschadelijk maakte tot hij op 18 december 1941 sneuvelde bij Goryuny.
Er liggen hier ook tal van voorwerpen die in de omgeving werden gevonden of buitgemaakt, alsook kleine maquettes die uitbeelden hoe het in die tijd was.

Herstelling tijdens een pauze in de gevechten:

Gevechten tussen tank en tank en man en man:

Herstellingen aan het front:

En tankbemanningen die in de herinnering voortleven:

Uiteindelijk bekenen we ook een paar andere souvenirs die het museum in de loop der tijd binnenkreeg zoals dit machinegeweer met waterkoeling:

En deze relieken… wat je ziet zijn twee “veldaltaartjes”: stukken rupsband op een granaathuls met daarin “gewijde aarde”, een handvol grond van elke plek waar er een grote (tank)veldslag heeft plaatsgevonden !

Tot slot belicht het museum ook nog de na-oorlogse periode waarin de T-34 werd uitgezonden naar andere landen.

En buiten wachtte de T-55 geduldig tot ik haar kwam aaien:

Al met al was het een memorabel bezoek en zeker de moeite van een lange reis waard, in combinatie met een bezoek aan het Kubinka Tankmuseum. Dit artikel bevat niet alle foto’s die ik getrokken heb maar ik hoop dat het een goed overzicht geboden heeft.

Extra informatie:

Het T-34 museum werd opgericht door de dochter van Ingenieur Kucherenko (die meewerkte aan de ontwikkeling van de T-34),  Larisa Nikolaevna Vasileva. Zij was een dichteres die in 1983 een herinneringsboek uitgaf over haar vader. Als gevolg daarvan kreeg zij door oud-tankista’s allerlei voorwerpen, foto’s en herinneringen opgestuurd die ze in haar woning bewaarde en op 2 mei 1985 werd in een kamer van haar woning de voorloper van het museum geopend. Het huis bleek echter spoedig te klein en ze zocht staatshulp die ze kreeg van de Gouverneur van de Regio Moskou Boris Gromov en de Moskouse burgemeester Yury Luzhkov. Op 6 december 2001, op de 60ste verjaardag van het tegenoffensief tegen de Duitsers waarbij de T-34s zo succesvol werden ingezet, werd het museum officieel ingehuldigd en geopend.
Het is elke dag open van 10 tot 18 uur behalve op maandag (sluitingsdag).